Τo 1989 η αστυνομία έλαβε ένα τηλεφώνημα από την Μαρία Ρόσι (Σούζαν Κρόουλι) η οποία ομολογούσε πως είχε δολοφονήσει άγρια τρία άτομα. 20 χρόνια μετά, η κόρη της η Ιζαμπέλα (Φερνάντα Αντράντε) προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς συνέβη εκείνο το βράδυ. Για το σκοπό αυτό, πηγαίνει στο Ψυχιατρικό Ίδρυμα της Ιταλίας για τους Ψυχοπαθείς Εγκληματίες, όπου νοσηλεύεται η μητέρα της, προκειμένου να ανακαλύψει αν είναι ψυχασθενής ή δαιμονισμένη. Όταν προσλαμβάνει δύο νεαρούς εξορκιστές (Σάιμον Κουόρτερμαν & Ίβαν Χέλμουτ) για να θεραπεύσουν τη μητέρα της χρησιμοποιώντας «ανορθόδοξες» μεθόδους εξορκισμού, συνδυάζοντας την επιστήμη με τη θρησκεία, έρχονται αντιμέτωποι με το απόλυτο κακό με τη μορφή τεσσάρων δαιμόνων που έχουν υπό την απόλυτη κυριαρχία τους τη Μαρία.
Άλλη μια αποτυχημένη ταινία ξορκισμού μετά τον «τελευταίο εξορισμό» που όλα ήταν όμορφα και ωραία, μας ήρθε αυτή η πατάτα. Με άγνωστους ηθοποιούς και με ένα σενάριο χωρίς φλόγα και πάθος, δημιουργείται μια ταινία που περνάς ένα 2ωρο γεμάτο φρικουλιάρικες σκηνές μπάμ μπούμ αχ, σου ξέφυγα. Και το deza vu που ζητωκραυγάζει δυνατά. Ο χειρισμός της κάμερας στο ενα χέρι ήταν μια καλή ιδέα, αλλά ο διάβολος μέσα της μου έβγαλε την πανάγια!!!!!!!
Να πας στο διάολο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου